Vancouver 2010 - dzień 7. Z Czuba i na żywo

Na zdjęciu pokazującym, że Kowalczyk i Steira są o krok od linii mety różnice są identyczne ? sprawdziłem linijką w linii prostej, ile brakuje do finiszu i wychodzi ? przy zachowaniu skali ? że po 45 mm. Proszę, żeby ktoś ew. powtórzył pomiar! Generalnie to był ten moment, kiedy Justyna zrównała się z Norweżką.

Justyna Kowalczyk: Po biegu bałam się, że mnie zdyskwalifikują, bo jury zauważyło, jak podczas biegu klasykiem użyłam kroku łyżwowego. Wszystkie zawodniczki tak robią, ale ja nie umiem tego za bardzo ukryć. Po biegu musiałam iść do FIS i się tłumaczyć sędziom, głosowali nawet czy mnie zdyskwalifikować czy nie. Na szczęście utrzymali wyniki. Byłabym bardzo smutna i wkurzona, gdybym straciła medal właśnie z powodu dyskwalifikacji. I dlatego się rozpłakałam wchodząc na podium. Gdybym była czwarta, nie byłoby łez - nigdy nie płaczę z powodu wyniku sportowego. A tak, jestem bardzo szczęśliwa, popłakałam się z radości. Trener pojechał do wioski, ale cały czas byłam z nim na linii

Wielkie szczęście, mieliśmy szczęście, to wielkie szczęście, szczęcie mieliśmy, wielkie szczęście, dla polskich nart szczęście, i dla nas wszystkich szczęście, szczęście.

Byla zla i plakala bo przed ceremonia byla dyskusja czy Justyna nie miala zostac zdyskwalifikowana. Podobno przeszla na lyzly za szybko przed "kreska" na zakrecie przed zmiana nart. Ale na szczęście nic z tego.